موسیقی خیابانی پدیده ای شهری است. در این معنا برای فهم معنای آن به مثابه کنشی اجتماعی باید تولیدکنندگان آن موسیقی را در ارتباط با شهر به عنوان زمینه تولید آن کنش مورد بررسی قرار داد. در شهر تهران به عنوان شهری با ساختار فرهنگی آمیخته، گونه ی متفاوتی از این پدیده شکل گرفته است که با گونه قدیمی تر تفاوت هایی دارد. در این موسیقی خیابانی نوظهور علاوه بر آن که پدیده ای شهری است، هنری خیابانی در معنای مدرن نیز محسوب می شود، سازها و آواهایی نواخته می شود که تا پیش از آن سابقه نداشت و برای نواختن آن نیز به تخصص نیاز است. به نظر می رسد این برداشت که پیدایش این گونه ی نوظهور که ما در این مقاله از آن به گونه متاخر نوازندگی خیابانی یاد کرده ایم، نتیجه ی تحول گونه ی متقدم است، نیاز به بررسی عمیق تری دارد. این مقاله در جریان این بررسی عمیق که با توصیف شرایط وجودی این گونه آغاز شده و با تحلیل تاملی داده های ناشی از روایت داستان زندگی برخی نوازندگان خیابانی گونه متاخر پایان می یابد، سعی دارد به این سوال پاسخ گوید که آیا میان موسیقی و نوازندگی خیابانی گونه ی متقدم و گونه ی متاخر نسبتی وجود دارد؟ به عبارت دیگر، آیا گونه ی متاخر این پدیده، گونه ی تحول یافته ی نوازندگی خیابانی به شیوه ی گذشته است؟ نتایج تحقیق نشان می دهند این گونه تفاوت های عمیق و ماهوی با گونه متقدم دارد. سعی در منحصر به فرد بودگی، توجه به مخاطب و محتوای موسیقایی، تجربه ی حرفه ای در زمینه ی موسیقی و مقاومت در مقابل ترحم دیگران در گونه ی متاخر همگی نشانگر تفاوت های بنیادین میان این دو گونه از موسیقی و نوازندگی خیابانی در شهر تهران است.

یکی از عوامل مؤثر در پیدایش منظر دیداری–شنیداری شهرها، تعامل بین شهر، شهروند و موسیقی خیابانی است که در بستری به نام پیاده راه شکل می گیرد. در تحقیق حاضر که به روش توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر نظریه «سینومرفی» تهیه شده است؛ نویسندگان باهدف دستیابی به چرایی و چگونگی شکل گیری این نوع منظر دیداری-شنیداری به بررسی هنر موسیقی خیابانی در پیاده گذرهای شهر تهران می پردازند. برای این منظور با حضور در میدان تحقیق و مشاهده رفتاری افراد فعال در این حوزه هنری مسائلی چون زمان و مکان استقرار، تعریف محدوده، انتخاب موقعیت، نوع موسیقی و ادوات مورد استفاده، نوع پوشش و هویت هنرمندان را مورد تجزیه وتحلیل قرار می دهند. بررسی یافته ها در محدوده تحقیق نشان می دهد رفتار و واکنش شهروندان در مواجهه با موسیقی خیابانی تحت تأثیر پیوندهای سینومرفیک به سه شکل «ترغیب و تشویق»؛ «سازگار» و «خنثی» نمود پیدا می کند. به گونه ای که رفتارهای مثبت با تأثیر در تداوم این فعالیت در یک بستر مناسب و تثبیت جایگاه موسیقی خیابانی موجب ارتقای کیفیت منظر دیداری-شنیداری در شهر شده و تعاملات اجتماعی بین مردم و محیط را افزایش می دهد.

مقدمه: انگیزه تحصیلی به عنوان عاملی برای تصمیم گیری و ادامه تحصیلات دانشگاهی می تواند قابل درک باشد. یکی از مدل های جدید در این حوزه، مدل انگیزش تحصیلی جونز (MUSIC) است که این پژوهش به آزمون ساختار هفت عاملی این مدل انگیزشی در دانشجویان علوم پزشکی پرداخته است.روش ها: این پژوهش توصیفی بر 378 نفر (197 نفر دختر و 181 نفر پسر) از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ارومیه که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شده بودند، صورت گرفت. در این پژوهش از پرسشنامه 26 گویه ای انگیزش دانشجویان جونز و ویلکینز استفاده شد. بررسی ماتریس همبستگی و تحلیل عاملی تاییدی با استفاده از نرم افزار Amos-16 صورت گرفت.نتایج: همبستگی مثبت و معناداری بین مولفه های این مدل وجود داشت. شاخص های نیکویی برازش نشان داد که مدل هفت عاملی برازش مناسبی از انگیزش تحصیلی دانشجویان را فراهم می سازد.نتیجه گیری: ساختار هفت عاملی مدل انگیزش تحصیلی MUSIC می تواند جهت شناخت و ارتقای سطح انگیزش تحصیلی و مشارکت دانشجویان به میزان زیادی مفید باشد.

دوران ما، دوران سیاست های معطوف به زندگی روزمره (میکروپلیتیک) از یک سو و سیاست متفاوت و متمایز از سوی دیگر است. دوران ما هم چنین دوران تکثیر جهان ـ زیست (life-worlds) یا جهان اجتماعی مردم است. به بیان دیگر، جهان ـ زیست آدمیان عصر ما، به طور فزاینده ای در مسیر قطعه قطعه شدن یا تکثر قرار گرفته است. این شرایط، بستری برای تولد «خود اکپسرسیونیستی» و «هویت های موزاییکی» فراهم آورده است. زیست ـ جهان این «خود»، زیست ـ جهانی است بدون «مرز»، سرشار از حقایق متکثر، متاثر از بازی های زبانی و گفتمانی متنوع، دربرگیرنده راه ها، افق ها، آغازها، فرجام های گونه گون، مملو از خرده گفتمان های محلی؛ تجربه کننده بحران هایی همچون بحران اصالت، بحران کلیت و تمامیت، بحران بازنمایی، بحران سوژه، بحران فراروایت ها / فراتئوری، فراروش ها، بحران قطعیت ها و ایقان ها و تصدیق ها. دنیای این «خود»، دنیایی است همراه با دگرگونی های گیج کننده، سیال، نفوذپذیر و غیرمشخص؛ پر از ابهام، ایهام، احتمال، تصادف، تضاد، پیچیدگی، بدعت، رندی، ارتداد. از این رو، انسان عصر ما، با متغیرهای بی بدیلی در عرصه های اجتماعی و سیاسی مواجه شده است: متغیرهایی که نظم و سامان روابط و مناسبات اجتماعی و سیاسی دیرینه و دیرآشنای او را در معرض جریانی شالوده شکن قرار داده و نگاه دیگر به سیاست، نظریه و روش را طلب می کند. در این نوشتار، تلاش می شود تصویری از این جریان های شالوده شکن و تاثیرات آنان در عرصه سیاست ارایه گردد.

پدیده کودکان خیابانی یکی از آسیبهای اجتماعی است که تنها بخش قابل توجهی از کودکان و نوجوانان را که سرمایه های آینده جامعه هستند، در معرض انواع آسیبها قرار داده، بلکه جامعه را نیز با زیانهای فراوانی روبرو ساخته است.از این رو، توجه به این پدیده و شناخت ابعاد گوناگون آن به منظور تشخیص علل و عوامل موثر بر آن و ارائه راهکارهای علمی و عملی، زمینه را برای کاهش آن فراهم می سازد. پژوهش در مورد کودکان خیابانی به دلیل شرایط خاص زندگی این کودکان ،مشکل برقراری ارتباط و جلب اعتماد آنان و خانواده هایشان، جابه جایی های مکرر آنان و سایر موانع موجود ،کاری دشوار است.در این پژوهش که خلاصه ای از آن ارائه می شود ابتدا در یک مقطع پنج ساله در پنج منطقه شهر تهران وضعیت کودکان خیابانی از طریق پرسش نامه و نیز مصاحبه با کودکان مورد بررسی قرار گرفت، سپس مشکلات این کودکان در زمینه رشد جسمی، شناختی، عاطفی، روانی و اجتماعی از طریق پرسش نامه و مصاحبه با کودکان و والدین آنان شناسایی شد. نتایج این بررسی افزایش کودکان خیابانی و فراوانی مشکلات آنان را در جنبه های اساسی رشد نشان می دهد و ضرورت برنامه ریزی برای کاهش این پدیده آسیب زا برای کودکان و جامعه را مطرح می سازد.

موقعیت و شرایط هر پروژه پیاده راه سازی فرایند برنامه ریزی و طراحی شهری مختص به خود را می طلبد، اما وجود تفاوت های ساختاری کلان در فرایند پروژه هایی که از یک جنس هستند، چندان مطلوب به نظر نمی رسد. از این رو، هدف اصلی پژوهش حاضر، ارائه الگویی بهینه برای فرایند برنامه ریزی و طراحی شهری پروژه های پیاده راه سازی (شامل گام های فرایند و روشهای قابل استفاده در هر گام) در کشور است. روش تحقیق پژوهش، تطبیقی (مقایسه ای) است و از طریق آن تلاش شده است با شناخت، مقایسه و ارزیابی کیفی ابعاد و گام های مختلف فرآیند پیاده راه سازی نمونه های موردی داخلی و بین المللی، هدف اصلی تحقیق محقق شود. پروژه های موفق پیاده راه صف (سپهسالار) و خیابان درختی در ایران، خیابان بروارد در آمریکا و خیابان جرج در استرالیا، نمونه های موردی این تحقیق هستند. موقعیت مکانی، تنوع محل قرارگیری، بازه زمانی اجرای پروژه و دسترسی به فرایند جامع طراحی شهری ازجمله دلایل انتخاب این نمونه ها است. نتیجه حاصل از این پژوهش، تبیین فرایند برنامه ریزی و طراحی شهری پیاده محور در دو سطح چشم انداز سازی و عملیاتی سازی است. گام های اصلی فرایند پیشنهادی در مرحله چشم انداز سازی شامل تبیین چشم انداز یا هدف اولیه، مشخص کردن قلمرو مطالعات و تدوین راهبردها، شناخت، تحلیل و تدوین چشم انداز یا هدف نهایی است. در مرحله عملیاتی سازی گام های اصلی فرایند پیشنهادی عبارت اند از تدوین اهداف خرد، تبیین سیاست ها و اهداف عملیاتی، مشخص نمودن تشکیلات و مدیریت اجرا و مشارکت و ارائه دستور کار.

گروه پژوهشی رفاه اجتماعی وابسته به پژوهشکده دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تصمیم به برگزاری میزگرد علمی در زمینه های مختلف رفاه اجتماعی و آسیب های اجتماعی دارد. این میزگردها در حوزه های اقتصاد، جامعه شناسی، روانشناسی، حقوق و جرم شناسی و رشته های مشابه برقرار خواهد شد. دومین میزگرد این مجموعه، با عنوان "کودکان خیابانی" در بهمن ماه 1380 برگزار شد. اعضای اصلی شرکت کننده در این میزگرد عبارت بودند از: دکتر شهلا اعزازی (جامعه شناس، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی) آقای محسن حافظی فر (معاون مدیر کل دفتر اجتماعی وزارت کشور) دکتر هادی معتمدی (روانپزشک، مدیر کل دفتر آسیب های اجتماعی سازمان بهزیستی کشور) دکتر مریم شریفیان ثانی (دکتر در علوم اجتماعی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی) تعدادی از استادان، پژوهشگران و صاحب نظران مسایل اجتماعی نیز دعوت گروه پژوهشی رفاه اجتماعی را پذیرفته بودند، با مشارکت فعال خود در بحث، ابعاد دیگری از این پدیده اجتماعی را بر گشودند و در نتیجه بر غنای دستاوردهای این نشست علمی افزودند. از مشارکت تمامی این عزیزان سپاسگذاریم.